Eto ang una kong post. Alam kong alam mo kung bakit ko sinimulan 'to. Napapanahon na upang magkaron ng boses ang mga tambay sa internet. Joke lang! Wala lang talaga akong magawa kaya ako gumawa ng walang kwentang blog.
Huh?! Nagbabasa ka pa din? Congratulations! Nasayang na ang 2 minuto ng buhay mo na di mo na maibabalik. Depende yan sa bagal o bilis mong magbasa.
Ako si ********, 22 years old. Hindi ako tapos ng college at walang trabaho. Pero dalawang beses na akong nagtrabaho. Sa call center. Pero sa kasalukuyan? Oo, tambay ako. Pero matalino daw ako, feeling ko din. Consistent honor student ako nung elementary. Pipili lang ako kung anong gusto kong honor, 2nd or 3rd. Di pwedeng first, kasi yung first honor namin nagaaral mabuti. Ako? hindi. Tamad ako pumasok, kadalasan tamad din maligo.
Tamad man ako pumasok, pag pumasok naman ako mas naintindihan ko pa din yung tinuturo ng teacher kesa sa mga laging present. Unfair ba? Ewan ko. Kasalanan ko ba na mabilis ang pick up ko kesa sa kanila?
Teka, di ako mayabang. Yun naman talaga ang totoo. Pero public school lang yun. Nun high school lang ako nagbago ang lahat. Di na katulad ng dati na kahit di ako magreview, isa pa din ako sa pinakamataas. Sobarang baba ng mga grades ko sa first monthly exam namin. Good thing 15% lang yun ng 1st grading so I still have time to make up for it. Which I did, although di na ako masyado kinikilala sa school bilang one of the top three. Medyo mahirap yun transition, pero ok lang kasi when I set up my mind to something, usually nagagawa ko naman. And I set my mind up na eventually makakabangon ako at dudurugin ko sila. hehe! Well, first year medyo walang nangyari kasi it was a private school, ooops! a catholic school for that matter. So I'm still trying to learn the ropes back then. But when I got to second year I made up my mind that I would study hard and I'd be the one delivering the valedictory speech on our graduation. Pretty ambitious huh?! But believe it or not? I did really well during the first half of my 2nd year. 2 weeks before ng exam nakareview na ko. Kasi nga pursigido talaga ako dun sa top honor. 1st try ko makapasok sa top? top 9 ako in a class of 50. Kaso something happened.
You see, when I was in elementary something happened, to quote one of my favorite fictional heroine of all time Lisbeth Salander, it was back in sixth grade "when all the evil happened" something that until now, some ten years later I'm still quite uncomfortable to discuss so let's leave it at that.
I was trying to forget all about that horrible past when a teacher of mine suddenly asks stupid questions. God I hate him! Until now I still do! I don't know what was I thinking at that time, I was stupid. I thought I was getting revenge by failing my grade and all. So anong nangyari? ayun nga. Nawala yung enthusiasm ko magaral mabuti. Dun nagstart na pabayaan ko studies ko. I thought I could get him kicked out of the school by failing on his class. Stupid Idea. Word of advice? Never, I mean NEVER EVER try that. So, I guess yun talaga ang dahilan kung bakit ako naging tambay ngayon. Ewan ko lang ha? pero yun ang feeling ko.
Sayang, madaming nasayang. Hindi ako malakas. Di ko nalampasan yun. Kaya eto ako ngayon.
Ok, so that's my back story... hmmm... Will try to post some interesting stuff here. Sabi nga ng friend ko diverse daw kasi ang talent ko. Kaya siguro pati utak ko.